Een paar dagen voor de beklimming gingen we de huidige omstandigheden op de wand verkennen en maakten we een eerste beklimming onder de westtop van de Epéna, die Manu enkele jaren eerder had gespot. Tijdens de beklimming zagen we de dominante ijsplaten in het midden van de noordwand en vroegen we ons af of we onze plannen moesten wijzigen. We besloten ons aan het oorspronkelijke plan te houden, waarmee we ook een abseillijn aan de kant van Champagny konden aanleggen. Het resultaat van dit avontuur was “Adieu les cons”, 500M / M5 / 5, een mooie eerste kennismaking met deze wand.

Na twee rustdagen keren we om vier uur ’s ochtends terug naar de parkeerplaats. We stappen op onze elektrische fietsen om een beetje op te warmen, gaan daarna te voet verder en bereiken rond zeven uur ’s ochtends het punt waarop het serieus begint te worden. Gemotiveerd om de rotsplaat met stijgijzers te beklimmen, zet ik de eerste stap en tot mijn verrassing is de rots beter dan verwacht. Daarna gaan we verder en wisselen sneeuw-, rots- en ijsplaatlengtes af, die precies zijn zoals ze horen te zijn. Het tempo ligt goed en we kunnen volop genieten van de sfeer op de wand. De bescherming is niet altijd vanzelfsprekend; we gebruiken haken, friends, nuts, bird beaks, ijsschroeven… al het speelgoed dat we bij ons hebben, wordt ingezet!

Manu neemt het over; de omstandigheden zijn geweldig, met krakend ijs en sneeuw… we genieten volop! Nadat we een paar ankers hebben geplaatst in deze mix van ijs die te dun is voor ijsschroeven en een plaat die te compact is voor nuts, staan we nu aan de voet van “de lengte”, de efemere ijslengte die al zoveel jaren door onze hoofden spookt.

De sfeer is betoverend: we hangen aan onze ijsschroeven midden in deze enorme glijbaan van 500 meter. Luc krijgt de eer om dit gevecht aan te gaan. Het ijs is behoorlijk hard, de wand verticaal… onze kuiten zullen ongetwijfeld vermoeid raken!